Rien à faire?

11h09 deze ochtend, de centrale telefoonlijn voor de reservatie van de nachtopvang was 9 min open. Naast mij stond de 7de persoon die zich aanmeldde voor de nachtopvang. ‘Alles is volzet’ vertaalde ik naar het Frans. ‘Rien à faire’, mompelde de man gelaten voor zijn uit. Geen warm bed voor hem vannacht, wel integendeel. In Gent is de winteropvang (uitbreiding van de bestaande nachtopvang tijdens de winter) immers nog niet van start gegaan.

Ik gaf hem de tip mee om het vanavond nog eens te proberen, na 22h, soms zijn er mensen die een bed gereserveerd hebben maar niet komen opdagen. Als je dan op tijd aan de deur van de nachtopvang gaat staan, kan je soms nog binnen.

Het is een goedbedoeld systeem in Gent, dat van de nachtopvang. Al voelt het soms wel een tikkeltje absurd aan. Zo moet je elke persoon apart aanmelden (tenzij ze tot hetzelfde gezin behoren). Ik bedoel dus letterlijk na elke aanmelding de telefoon terug inleggen en opnieuw het nummer intikken om de volgende aan te melden. Als mensen in een soort van wachtrij staan, zoals bij ons het geval is, voel je je als toeleider wel eens in je hemd staan. Leg dat maar eens uit; ‘ik moet voor iedere persoon apart inbellen’..terwijl de tijd tikt en het systeem genadeloos snel volloopt.

Anderzijds kan ik het wel begrijpen, het is immers ook een rudimentaire manier om rechtvaardigheid na te streven. Stel je voor dat iemand belt met een lijst van 20 personen in zijn hand en hij kan die met één telefoontje allemaal aanmelden. Dan kunnen de andere daklozen die vanuit een andere organisatie bellen, het wel schudden. Want er zijn meerdere toeleiders in Gent.

Een te nuanceren absurditeit dus.

Wat mij echter wel vaak opvalt is het gemak waarmee men als ‘gewone burger’ soms denkt dat daklozen wel opgevangen worden in de nachtopvang (lees: het probleem is zo erg nog niet). Ik denk dat weinig mensen weten dat een dakloze recht heeft op slechts 5 nachten opvang om de 14 dagen. Waar hij de andere nachten verblijft, dat is zijn probleem.

Ik stel nochtans vast dat er heel wat mensen en organisaties hun uiterste best doen om het leven voor een Gentse dakloze draaglijk te maken. Zowel ‘s nachts, als overdag. In inloopcentra, vzw’s, voedselbedelingen, service- en onthaalcentra, sociale restaurants, dagwerkingen, noem maar op.

Zijn uitspraak bleef echter nog lang in mijn hoofd hangen en stak vooral de kop terug op bij het bekijken van het avondnieuws (vanuit mijn warme, zachte zetel). In Brussel zijn ze vanavond terug open, voor de winteropvang. Meer nog; er zijn nieuwe gebouwen geopend waar er 80 daklozen terecht kunnen. De werken zijn nog niet voltooid; op termijn moeten er 400 mensen ondergebracht worden, enkel mannen. Daarnaast zijn er nog 140 plaatsen voorzien voor vrouwen en families.

Het heel wat kleinere Gent is anders ook niet slecht bezig;  er zijn dit jaar 10 bedden meer in de winteropvang voorzien (40 in totaal) én men start 2 weken vroeger. Op 1 december.

Een verbetering, dat is zeker, maar..vannacht wordt het gemiddeld -1C in Gent.  Misschien nu (al) starten?

 

---